agreko

PPH AGREKO Producent Nawozów

ŻYWIENIE ROŚLIN

Właściwości fizyko-chemiczne składników pokarmowych

Komórka jako podstawowa jednostka biologiczna powstanie tylko w obecności wszystkich składników pokarmowych.  Natomiast  o  poziomie  zawartości  poszczególnych  składników  w  roślinie,  decyduje  ich aktywność chemiczna – tzn. im aktywniejszy chemicznie pierwiastek, tym większa jego zawartość w roślinie i odwrotnie.

1. Szereg aktywności chemicznej najważniejszych makro i mikroelementów.

komorka

* potas (K) działający w roślinie  jak  pompa ssąca, mimo mniejszej aktywności chemicznej niż azot, dzięki pracom hodowlanym, pobierany jest zazwyczaj w największych ilościach.  Wyższe stężenie potasu w roślinie opóźnia wpływ suszy, podnosi mrozoodporność i łagodzi skutki niskich zawartości składników w glebie.

2. Analiza fizyko – chemiczna składników pokarmowych.

katalizatory

* pierwiastki decydujące o energooszczędnej gospodarce procesów fizyko – chemicznych w roślinie. Stymulują przyrost plonu o wysokiej jakości
** dla roślin ciepłolubnych jak: kukurydza, pomidor, ogórek – wymagana  temperatura  gleby  do  pobierania  składników jest wyższa o 2 – 4º  C
*** arrowpoziom zaawansowania występującej suszy.
**** wyższy dopuszczalny zapas zawartości azotu w roślinie, prowadzi zawsze do przejściowej blokady pobierania słabszych chemicznie składników z gleby. Wówczas roślina dla utrzymania dynamiki wzrostu i rozwoju, wykorzystuje przejściowo zawarte rezerwy pozostałych składników do minimum Liebig’a.

Charakterystyka wybranych składników w uprawie roślin

Magnez: składnik chlorofilu stabilizuje strukturę chloroplastów i aktywnych procesów fotosyntezy oraz jest jednym z głównych aktywatorów układów enzymatycznych. Brak magnezu powoduje nierównomierne rozmieszczenie chlorofilu w liściach i jego zanik-żółknięcie od brzegów i wierzchołka liści. Nawożenie wpływa na generatywne organa roślin. podnosi plon ziarna. nasion, bulw i korzeni.

Siarka: składnik białek, kwasów tłuszczowych i enzymów. Podnosi mrozoodporność roślin i ogranicza wpływ suszy. Znaczna redukcja emisji tlenków siarki do atmosfery oraz łatwe jej wymywanie z warstwy ornej gleby są przyczynami coraz częstszych braków tego pierwiastka w glebie. Symptomy niedoboru siarki są podobne do objawów niedoboru azotu, występują jednak przede wszystkim na młodych liściach w postaci chlorozy (jasnozielone, jasnożółte i częściowo czerwone przebarwienia) oraz deformacji liści w kształt Rozwój rośliny jest znacznie przyhamowany, a łuszczyny w rzepaku zdeformowane.

Mangan: bierze udział w fotosyntezie, pobieraniu wielu składników pokarmowych, szczególnie azotu, syntezie białek, działa jako regulator stężenia aktywatorów roślinnych. Charakterystyczne objawy niedoboru: jasne i żółte plamki między żyłkami na najmłodszych liściach, zahamowanie wzrostu, brązowe nekrotyczne plamy na liściach. Rośliny szczególnie wrażliwe na brak: zboża, rzepak, ziemniak, burak, strączkowe, warzywa.

Cynk: bierze udział w przetwarzania kwasów organicznych, syntezie chlorofilu i witaminy B, C, P, wpływa na proces wzrostu i rozwoju roślin. Charakterystyczne objawy niedoboru: chloroza oraz żółknięcie liści i ich plamistość, zahamowanie wzrostu roślin, skracanie międzywęźlí. Rośliny szczególnie wrażliwe na brak: kukurydza, ziemniak, strączkowe, rzepak, chmiel, pomidor, drzewa owocowe, len, cebula.

Miedź: bierze udział w syntezie witaminy C, w przemianach związków azotu i żelaza w roślinie, wpływa na rozwój i budowę tkanek, zmniejszając skłonności do wylegania zbóż, wpływa na prawidłowy rozwój brodawek korzeniowych w roślinach motylkowych. Zakłócenia w pobieraniu miedzi występują na glebach organicznych w tym torfowych. Rośliny szczególnie wrażliwe na brak miedzi: zboża, strączkowe, kukurydza, burak. rzepak, kapustne, drzewa owocowe, cebula.

Bor: bierze udział w procesie przemiany węglowodanów, wpływa na przepuszczalność błon komórkowych, wzrost roślin oraz rozwój organów generatywnych. Objawy niedoboru: zahamowanie wzrostu i rozwoju merystemów wierzchołkowych łodyg i korzeni oraz tkanek przewodzących, zakłócenia w gromadzenia cukru w korzeniach, słabe kwitnienie, opadanie kwiatów, słabe wykształcenie nasion. Rośliny szczególnie wrażliwe na brak boru: rzepak, burak, strączkowe, kukurydza, kalafior, kapusta, pomidor.

Molibden: bierze udział w wiązaniu azotu atmosferycznego przez bakterie korzeniowe i wolno żyjące, w przemianach azotu i fosforu w roślinie, w procesach wytwarzania witaminy C. Charakterystyczne objawy niedoboru: żółknięcie i obumieranie liści. deformacja liści, obumieranie stożków wzrostu, niedorozwój i opadanie kwiatów. Rośliny wrażliwe na brak: strączkowe, rzepak, kalafior, pomidor, truskawka, cebula, kapusta.

Żelazo: bierze udział w procesach fotosyntezy, oddychania, redukcji azotanów, wiązania wolnego azotu. Charakterystyczne objawy niedoboru: chloroza młodych liści, które stają się jaśniejsze, żółtawe a potem bledną, chloroza starszych liści przy dużym niedoborze. Rośliny szczególnie wrażliwe na brak: drzewa i krzewy owocowe, warzywa, kukurydza, len.

O potrzebie dokarmiania dolistnego roślin mikroelementami

Niedobór składników w okresie największych potrzeb roślin może wystąpić nawet na glebach zasobnych, szczególnie w czasie okresowego braku i nadmiaru opadów lub w warunkach niewłaściwego chemizmu gleby. W takich warunkach dostarczenie dolistnie nawet małych ilości potrzebnych składników, staje się bardzo korzystnym i ekonomicznym zabiegiem.

Spośród składników pokarmowych roślin dolistnie najłatwiej pobierany jest azot, gdy stosuje się go w formię wodnego roztworu mocznika, ponieważ rozluźnia tkanki liści i wykazuje silniejsze właściwości przyczepne niż inne nawozy azotowe. Azot jednak wobec niedoboru siarki nie może być efektywnie wykorzystany przez roślinę. Stąd zawartość siarki w nawozie dolistnym często zamiast azotu, eliminuje żółknięcie roślin i stabilizuje ich wzrost. Obecnie azot w dokarmianiu dolistnym mimo wspomnianych zalet, coraz częściej jest pomijany, gdyż w czasie jego pobierania, łatwo wnikają do wnętrza rośliny również i patogeny chorobotwórcze, podnosząc koszty ochrony roślin.

Dobrze pobierany przez liście jest takie magnez, który wzmaga aktywność katalityczną enzymów i wykazuje działanie chroniące rośliny przed oparzeniami w warunkach suchej pogody. W dolistnym dokarmianiu roślin szczególnie dobre efekty dają mikroelementy, stosowane jako uzupełnienie tych składników pobieranych z gleby. Wykorzystanie mikroelementów podanych dolistnie jest 20-30 razy wyższe niż z doglebowych nawozów mikroelementowych. Wymagane schelatowanie mikroelementów, pozwala dłużej utrzymać je w formię rozpuszczalnej i przedłużyć łatwą dostępność dla roślin.

Konieczność dokarmiania roślin mikroelementami pojawiła się przy wysokich plonach, możliwych do osiągnięcia w konkretnych warunkach glebowo-klimatycznych. Przy niskiej zawartości danego mikroelementu w glebie lub niedostępności jego w okresie suszy czy nadmiaru opadów, rośliny na pewno zareagują spadkiem plonu maksymalnie do 20%, a wymagane parametry jakościowe materiału handlowego nie będą osiągane nawet w 90%.

Wspomniane efekty dokarmiania dolistnego roślin, szczególnie mikroelementami można uzyskać tylko wobec optymalizacji nawożenia makroskładnikami, zwiększającymi plony nawet do 40%.

Procentowy udział gleb z niedoborami mikroelementów

Grupa roślin
uprawnych
      Mikroelementy
 Mangan  Cynk  Miedź  Bor  Molibden  Żelazo
 52%  41%  64%  87%  48%  61%

       Wrażliwość roślin na niedobór mikroelementów

 Zboża  xxx  x  xxx  x  x  x
 Kukurydza (ziarno)  xx  xxx  xx  xx  x  xx
 Rzepak  xxx  xx  xx  xxx  xx  x
 Strączkowe  xx  xx  xx  xx  xxx  x
 Ziemniak  xxx  xx  x  x  x  x
 Burak cukrowy  xx  x  xx  xxx  x  x
      Wrażliwość: x mała, xx duża, xxx b. duża

Pobranie mikroelementów w g/ha (plon główny)

 Plon
q/ha
 Zboża  350  240  60  60  3  60
 Kukurydza (ziarno)  550  480  80  80  5  80
 Rzepak  420  300  70  120  7  30
 Strączkowe  350  300  60  90  6  30
 Ziemniak  450  320  60  90  5  250
 Burak cukrowy  620  450  80  210  9  400
 Średnia z 1 ha  460  350  70  110  6  —

Pobranie mikroelementów w g/j. plonu*  (plon główny)

 Zboża  6,0  4,0  1,0  1,0   1,0  0,05
 Kukurydza
(ziarno kiszonka)
 7,0  6,0  1,0   1,0   1,0  0,06
 Rzepak  7,0  5,0  1,1  2,0  2,0  0,11
 Strączkowe  6,0  5,0  1,0  1,5  1,5  0,09
 Ziemniak  7,0  5,0   1,0  1,5  1,5  0,08
 Burak cukrowy  6,2  4,5  0,8  2,1  2,1  0,10
 Średnio 1 j. zb./ha  6,5  5,0   1,0  1,5  1,5  0,08

*jednostka plonu: 100 kg zboża, kukurydza,  50 kg rzepak, motylkowe,  400 kg okopowe,  700-900 kg zielonki

Zależność pomiędzy kwasowością gleby a przyswajalnością składników pokarmowych, humifikacją i mineralizacją oraz wilgotnością gleby

tabela

strona główna | produkty | kontakt

PPH Agreko © 2017.